سالي كه تنها به «سال تئاتر» ختم شد!

سيروس همتي*

بنده در سال‌هاي گذشته يكي از پركارترين بازيگران و كارگردانان تئاتر بوده‌ام. اما الان مدتي است در تئاتر فعاليت نمي‌كنم و براي اين كم‌كاري دلايلی دارم، زيرا نااميد شده‌ام. اگر بخواهيم سال 1394 را با سال 1393 مقايسه كنيم آرامش و نظمي با حضور مهندس مهدي شفيعي وارد تئاتر شد و اين يك ويژگي خوب در تئاتر بود، زيرا مديريت قبلي تئاتري نبود و تهيه‌كننده سينما و تلويزيون بودند و تحصيلات تئاتري نداشتند و تا زماني كه مدير تئاتر بودند شايد تئاتري نديده بودند و فعاليت در اين عرصه نداشتند. اما حضور مهندس شفيعي با توجه به سابقه ايشان و با توجه به اينكه در اداره و مركز هنرهاي نمايشي بوده‌اند و در زمان آقاي آشنا سمت‌هاي مختلفي داشته‌اند و تحصيلات مرتبط دارند و در جشنواره‌هاي مختلف دبير بوده‌اند آرامشي در مديريت ايشان وجود دارد كه تئاتر را از شرايط قبل بدتر نكردند. اگر بخواهيم عطف بزنيم به سخنان وزير محترم ارشاد كه امسال را سال تئاتر اعلام كرده بودند باید بگوییم اتفاق خاصي در تئاتر نيفتاد. اگر اتفاق خاصي هم در تئاتر افتاده مانند افتتاح تالار قشقايي و... است كه اين اتفاقات كوچك هستند؛ يك كورسو هستند. بنده احساس مي‌كردم امسال قرارداد تيپ راه بيفتد، درحالي كه قرار بود انجام شود اما هيچ حركتي در اين زمينه صورت نگرفت. انتظار داشتم كه شانيت و جايگاه هنرمندان به‌ويژه هنرمندان تئاتر بالا برود. انتظار داشتم حمايت‌ها از نمايش‌ها در خور توجه باشد. اين اتفاقات نيفتادند و چه بسا اگر امسال سال تئاتر نبود، به مراتب بهتر بود. انتظار داشتم كه با كمك‌هاي مالي و اعطاي وام به هنرمندان در سالي كه آن را سال تئاتر ناميده بوديم به هنرمندان كمك كنيم. آن چيزي كه ما امروز داريم تئاتر خصوصي نيست. تئاتر خصوصي تئاتري است كه از هر بابت خصوصي باشد. به اين معنا كه اگر يك نفر بتواند نمايشي كار كند كه باب ميل خود و عصر حاضر باشد و بازيگراني كه مي‌آورد و متني كه كار مي‌كند مميزي نداشته باشد و هزار يك اگر ديگر نباشد، آن زمان تئاتر خصوصي است. تئاتر خصوصي تهيه‌كننده مي‌خواهد و از تهيه‌كننده تا مسئول تداركات بايد جداي از دولت باشند. دولت بايد يك تعهدي به هنرمندان بدهد و اکنون پس از گذر سال‌ها سيروس همتي و امثالهم مي‌دانند بايد چه اصولي را كه حاكم بر فرهنگ كشورشان است رعايت كنند. موضوعي كه هنرمندان را آزار مي‌دهد و به لحاظ قانوني يك عمل نادرست است مربوط به اجاره سالن‌هاي زير نظر مركز هنرهاي نمايشي به هنرمندان است. اساسا توليد تئاتر به معناي توليد فرهنگ است. خجالت آور است كه من به‌عنوان يك هنرمند براي توليد و ارتقاي فرهنگ كشورم بايد بابت هر شب اجرا چك به مدير سالن بدهم. البته بخش قابل توجهي از اين عملكرد به هنرمندان برمي‌گردد كه اجازه مي‌دهند به بهانه اقتصاد در تئاتر بلاهايي اين‌چنيني سر ما بياورند. آن بزرگواري كه اين جريان را راه‌اندازي كرد و با اين شعار كه تئاتر بايد هزينه خودش را در بياورد متاسفانه متوجه نشده كه در كشورهاي پيشرفته دنيا و در كشورهايي مانند فرانسه كه مهد تئاتر است و در كشور آلمان كه بنده از نزديك شاهد آن بوده‌ام و در كشور آذربايجان تئاتر توسط دولت و شهرداري حمايت مي‌شود. بازيگران حقوق ثابت دارند و مواردي از این قبيل در آن كشورها رعايت مي‌شود. حال كه دولت و مجلس همسو شده‌اند اميدوارم شرايط كلي فرهنگ و هنر كشور به سمت و سويي برود كه شاهد معضلات اين‌چنيني نباشيم.

* بازيگر و كارگردان تئاتر، سينما و تلويزيون

ارسال دیدگاه شما

روزنامه در یک نگاه
ویژه نامه