نکاتی در مورد غیبت

 يكي از رذايل اخلاقي و موانع خودسازي غيبت است. غيبت، يعني پشت سر مسلماني حرفي بزنيم كه اگر به گوش او برسد ناراحت شود. فرقي نيست در حرمت غيبت، ميان كنايه و تصريح، بلكه چه بسا كه كنايه بدتر باشد. بعضي از غيبت كنندگان هستند كه چون مي‌خواهند غيبت كنند خود را اندوهگین نشان می‌دهند در صورتي كه هیچ اندوهي ندارند. مثلا مي‌گويند چقدر ناراحت شدم براي فلان كس كه بي آبرو شد در صورتي كه قصد آنها تنها فاش نمودن بي آبرويي آن شخص است. شخص غيبت كننده هر گاه بخواهد اين عمل ويرانگر را ترك كند بايد از خداوند كمك و ياري بگيرد و با همتي والا نفس سركش خود را مهار و سركوب نمايد و بداند كه غيبت شديدترين و بدترين گناهان است.غيبت وقتي به صورت ملكه ذهنی در آمد، براي غيبت كننده لذت بخش مي‌شود و در اين صورت معالجه چنين شخصي بسيار دشوار است در اين جا بايد غيبت كننده قبل از هر چيز به درمان انگيزه‌هاي دروني غيبت بپردازد و از طريق خودسازي و تفكر در عواقب سوء اين صفات زشت، اين آلودگي‌ها را از جان و دل بشويد تا بتواند زبان را از غيبت باز دارد و در مقام توبه برآيد. او بايد در آيات و رواياتي كه در مورد اين عمل زشت وارد شده بينديشد و روزقيامت و صحراي محشر و غضب خداوند را در نظر آورد و ببيند كه اين صفت زشت چه مفسده‌هايي به وجود مي‌آورد. چه بسا ممكن است شخصی که از او غيبت شده آن را بشنود و دشمني گوینده را به دل بگيرد و درصدد تلافي برآيد. شخص مسلمان مومن و منصف هر چه را براي خود نمي خواهد بايد براي ديگران هم نخواهد و حواس خود را جمع كرده و هر گاه خواست لب به غيبت بگشايد فورا توبه و استغفار کند، البته اين توبه بايد قلبي باشد تا حق آن را بپذيرد و آنقدر اين عمل را تكرار كند و به سرزنش خود بپردازد تا به راحتي بتواند غیبت کردن را ترك كند.يكي از بدترين صفات تهمت است چون تهمت شامل غيبت هم هست. كسي كه به مسلماني تهمت مي‌زند هم دروغ گفته و هم غيبت کرده است. چنين كسي مورد تنفرمردم قرار مي‌گيرد و علت پرهيز دادن مردم از اين عمل زشت، آن است كه دشمني به وجود مي‌آورد و چه بسا در صورت شنيدن طرف مقابل، باعث عكس العمل او شود. خداوند مي‌فرمايد؛كسي كه برادرمسلمانش را متهم كند ايمان در قلب او ذوب مي‌شود همانند ذوب شدن نمك درآب.تهمت از بدترين انواع دروغ و كذب است، زيرا هم مفاسد عظيم كذب را دارد و هم زيان‌هاي غيبت را. از پيامبر(ص) نقل شده كه فرمود؛كسي كه به مرد يا زن با ايماني تهمت بزند و يا درباره او چيزي بگويد كه در او نباشد، خداوند در روز قيامت او را توده اي از آتش قرار نباشد تا از مسئوليت آنچه گفته است برآيد.با وجود اين دو صفت رذيله و ديگر رذايل انسان به بارگاه الهي راه نمي يابد و هر لحظه از درگاه او دورتر مي‌شود و در صورت تكرار و عدم توبه كارش به جايي مي‌رسد كه مصداق آيه«ختم‌ا... علي قلوبهم» مي‌شود و ديگر نور ايمان در آن راهي ندارد و با سرعتي عجيب به اسفل السافلين وارد مي‌شود و هر گاه در اثر معصيت به اين مرحله رسيد ديگر اميدي به هدايت او نيست. البته خداوند ارحم الراحمين است و اگر بنده صدبار توبه كرد و شكست، مي‌تواند به درگاه الهی بازگردد. چرا كه در گه او،درگه نوميدي نيست. پس، با هر گناهي كه دارد به درگاه او رو آورد و با توبه اي صادقانه و عزمي راسخ، بر سر ناملايمات نفساني خويش گام گذارد و گذشته‌ها را جبران كند و ديگر گرد معاصي چون غيبت و تهمت نگردد كه در اين صورت،رحمت و عفو الهي شامل حال او خواهد شد.

 

ارسال دیدگاه شما

روزنامه در یک نگاه
ویژه نامه