برای یک شب باشکوه

امیر پوریا *

با آقای فردوس کاویانی و خانم‌ها آرمیتا کاویانی و مهرانه مهین‌ترابی در پایان نکوداشت آقای کاویانی که چند شب پیش در خانه سینما برگزار کردم چند‌دقیقه‌ای گفت‌وگو کردیم و لطف بسیاری دوستان در برپایی‌اش شامل حالم شد. سخنرانان مراسم خانم‌ها مهین‌ترابی و سیمین معتمد‌آریا و آقایان مسعود جعفری جوزانی، علیرضا خمسه، حمید جبلی، صدرالدین زاهد، هادی مرزبان و بنده بودم. پیام تصویری خود آقای کاویانی، آقای داریوش مهرجویی و آقای حسن فتحی که شاگرد و بازیگر تحت هدایت آقای کاویانی بوده هم پخش شد. بخش‌های فراوانی از بازی‌های او در فیلم‌ها و سریال‌های آشنا و البته تئاترهای زیرخاکی نشان دادم و از نوشته ایرج کریمی بزرگ درباره تفاوت بازی کاویانی در «همسران» با عُرف بازی در ملودرام‌های تلویزیونی ما تا گفت‌وگوی هوشنگ گلمکانی و عباس یاری - که مهربان بود و در جمع حاضر بود - با او در دهه هفتاد، تحلیل‌ها گفتم و خواندم.

استقبال مردم و حضور بازیگران و سینماگران سرشناس، فراتر از تصور بود و شرمسار شدیم که بسیاری سرپا ایستادند و بدتر آنکه بسیاری هم از فرط ازدحام نتوانستند وارد سالن شوند؛ حقش هم همین بود. برای فردوس کاویانی با توصیف‌هایی که در مراسم آمد، ایستادن و دست‌زدن کمترین کاری است که می‌توان کرد. از علی معلم‌مان تا اکبر رادی، از یداله صمدی تا مسعود رسام، از رضا ژیان تا جمشید اسماعیل‌خانی تا بیژن مفید تا حسین پناهی تا اسماعیل داورفر تا خانم نادره، از بسیاری رفتگان یاد و از تصویرشان دیدن کردیم و از آقای بهرام بیضایی تا بهروز بقایی، از بسیاری همکاران کاویانی کار دیدیم و کلام شنیدیم و گفتیم. خانم گوهر خیراندیش با مراجعه به بیمارستان بابت سرگیجه شدید نتوانستند حاضر شوند و صحبت کنند. اما از اغلب شش فیلم و یک سریال مشترک‌شان تصویر نشان داده بودیم و پیگیر سلامت‌شان هستیم. داستان دریغ‌انگیزی که در انتهای برنامه از فرهنگ، تفکر، منش و فردیت آقای کاویانی گفتم و امیدوارم پایانی شایسته و در شأن نکوداشت او بوده باشد.

* منتقد سینما

ارسال دیدگاه شما

روزنامه در یک نگاه
ویژه نامه