چه کسی می‌تواند آغازگر باشد؟

بهانه‌ی این یادداشت، خواندن کتابی از دیوید سداریس است؛ نویسنده‌ی آمریکایی متولد نیویورک و  بزرگ‌شده‌ی کارولینای شمالی که در یک خانواده‌ی پرجمعیت زندگی کرده و هر یک از اعضای خانواده‌اش شخصیتی بالقوه برای یک داستان اند.

قرار نیست آن کتاب را به تفصیل معرفی یا نقد وبررسی کنم. بیش‌تر دوست دارم از زاویه‌ی دیدی محلی و بومی به آن نگاه  کنم. نام مجموعه «بالاخره یه روزی قشنگ حرف می‌زنم» می‌تواند نامی جذاب برای یک مجموعه داستان باشد. بر همین اساس وقتی آدم کتاب را باز می‌کند تا بخواند تصورش این است که با یک مجموعه داستان روبه‌روست یا رمانی که در چند بخش نام‌گذاری و  جلو دید مخاطب گذاشته‌شده است.

وقتی اولین بخش را می‌خوانی، درمی‌یابی که دیویدِ داستان اول که فرستاده می‌شود به جلسات گفتار درمانی، همان دیوید سداریسِ نویسنده است. پس این‌جا تصور مخاطب عوض می‌شود: باید یک زندگی‌نامه‌ی خودنوشت باشد. اما زندگی‌نامه‌یی مدرن‌تر از باقی زندگی‌نامه‌ها. یا داستانی که شخصیت اصلی آن خود نویسنده و اعضای خانواده‌اش هستند. مارکز در کتاب مفصل زنده‌ام که روایت کنم، از سفر خود و ...

 

ارسال دیدگاه شما

روزنامه در یک نگاه
ویژه نامه