‌ بـشـارت

آراستگی به ادب

یکی از عوامل مؤثر در تربیت و رشد اخلاقی آدمی، پایبندی به ارزش‌های اخلاقی در گفتار و رفتار است. در حقیقت، ارزش‌های اخلاقی نشان دهنده شخصیت آدمی است و نقش اخلاق در ایجاد زندگی سالم در ساحت فردی و اجتماعی، امری حتمی است. رعایت ارزش‌های اخلاقی برای جوان، دستور ائمه معصومین علیهم السلام است. حضرت علی علیه السلام در رهنمودی گران بها به جوانان می‌فرماید: یا مَعْشَرَ الفِتْیانِ حَصِّنُوا أعْراضَکُمْ بالْأَدَبِ.‌ای جوانان! شخصیت و آبروی خود را به وسیله ادب حفظ کنید. سعادت و خوشبختی جوان، در سایه دوری از رذیلت‌ها و کسب فضیلت‌های انسانی به دست می‌آید. دوری از پستی‌ها و زشتی‌ها، فطرت او را پاک می‌دارد. امام علی علیه السلام می‌فرماید: مِنْ سَعادَةِ الْحَدَثَ أَنْ لایَتُمَّ لَهُ فَضیلَةٌ فی رَذیلَة. این از سعادت جوان است که فضیلت او به واسطه رذیلت، کامل نشود. جوانان از دوران کودکی گذر کرده و در سن استدلال و اندیشه پا گذاشته اند. ازاین رو، به خوبی می‌توانند با اندیشه پاک و با بهره گیری از زلال فطرت و در سایه آموزه‌های قرآن و سنت، بسیاری از ارزش‌ها را شناسایی و خود را از پندار ناصواب برهانند. آموزش آداب، از ضرورت‌های زندگی انسان مؤمن و تعالی‌خواه است. پس از شناخت آداب نیکو، باید خود را به زیور آن آراست. امام صادق علیه السلام در سفارشی نیکو و زیبا می‌فرماید: اِنْ أُجِّلْتَ فی عُمُرِکَ یَوْمَیْنِ فَاجْعَلْ أَحَدَهُما لِأَدَبِکَ لِتَسْتَعینَ بِهِ عَلی یَوْمِ مَوْتکَ. اگر در زندگی دو روز مهلت داده شدی، یک روز را برای آموزش «ادب» قرار ده تا در روز مرگ از آن یاری بگیری. در تمام جوامع بشری متانت و وقار، فضیلت به شمار می‌آید و این ویژگی برای جوانان، یک زیبایی معنوی و نشانه رشد عقلی و شخصیتی است. پیامبر رحمت چه خوب آراستگی به متانت را ستوده و فرموده است: خَیْرُ شَبابِکُمْ مَنْ تَشَبَّهُ بِکُهُولِکُمِ و شَرُّ کُهوُلِکم مَنْ تَشَبَّهَ بِشَبابِکُم. بهترین جوانان‌تان کسانی هستند که خود را مانند کهنسالان، باوقار قرار می‌دهند و بدترین پیران‌تان کسانی هستند که خود را شبیه جوانان می‌کنند. تلاش برای تأمین نیازهای روحی و معنوی و نیازهای جسمانی، از سفارش‌های آموزه‌های اسلام است. برای نمونه، در این سخن صادق آل محمد علیهم السلام ، به هر دو محور اشاره شده است: اِقْصِرْ نَفْسَکَ عَمّا یَضُرُّها مِنْ قَبْلِ أَنْ تُفارِقَکَ واسْعَ فی فَکاکِها کَما تَسْعی فی طَلَبِ مَعیشَتِکَ فَإِنَّ نَفْسَکَ رَهینَةٌ بَعَمَلِکَ. روح و جانت را از آنچه برایش زیان آور است، دور کن، پیش از اینکه جانت از تو جدا شود و مرگت فرا رسد و در آزادی جانت بکوش، همچنان که در طلب معاش خود می‌کوشی که نفس تو به یقین در گرو کارهای توست. در دوران جوانی در هر دو زمینه باید کوشید، ولی هیچ گاه نباید اولویت‌ها را از نظر دور داشت؛ زیرا تلاش در امور غیرضروری آدمی را از راه تکامل و بالندگی باز می‌دارد. از آنجا که فرصت جوانی محدود است، باید با برنامه‌ریزی و آینده‌نگری، این فرصت طلایی را برای به دست آوردن موقعیت‌ها و موفقیت‌های ضروری و ارزشمند صرف کرد. امام علی علیه‌السلام می‌فرماید: مَنْ شَغَلَ نَفْسَهُ بِمالا یَجِبُ ضَیَّعَ مِنْ أَمْرِه مایَجِبُ. کسی که خود را به امور غیرضروری سرگرم کند، امور ضروری را از دست می‌دهد. جوانی که از فرصت گرانمایه و بی‌بدیل دوران جوانی آگاه است، فرصت سوزی نمی‌کند و بیش از هر چیزی به اصلاح و پاک سازی نفس خود می‌پردازد و در این امر کوتاهی نمی‌کند که این امر، پایه و اساس زندگی و عامل حفظ ارزش‌های انسانی و دوری از پلیدی هاست. تلاش در این زمینه، را ائمه دین بسیار تأکید می‌کنند، چنان که اسوه پاکان حضرت علی علیه السلام می‌فرماید: لاتَتْرُکِ الاجْتِهادَ فی إِصْلاحِ نَفْسِکَ فَإِنَّهُ لایُعینُکَ عَلَیْها إلاّ الجدُّ. کوشش و تلاش در اصلاح درون و خودسازی را رها نکن؛ زیرا جز تلاش و سختگیری چیزی تو را در برابر نفست یاری نمی‌کند. این خود جوان است که باید با تلاش فردی در ساختن بنای شخصیت خود بر اساس آموزه‌های دینی گام بردارد. بنابراین، نقش پویا و مؤثر وی در اصلاح نفس بسیار ضروری است.


استفاده از فرصت جوانی

آیا تاکنون به ابرها نگاه کرده اید؟ آیا دیده اید که چگونه با ظاهری آرام، به تندی حرکت می‌کنند؟ تمام فرصت‌های زندگی نیز مانند ابرها درگذرند و فرصت جوانی نیز از این دایره بیرون نیست، جوان با کمال و عاقل، کسی است که فرصت‌ها را به سود خود تمام کند و از آن توشه برگیرد. سخن همیشه مانای حضرت امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام را باید آویزه گوش ساخت که: «وانْتَهِزوا فُرَصَ الْخَیْر فَانّها تَمُرُّ مَرَّ السَّحاب؛ فرصت‌ها همچون ابرها در گذرند، پس فرصت‌های نیک را دریابید.» فرصت جوانی، تکرار نمی‌شود. پس عاقلانه آن است که این فرصت طلایی را بیهوده و کم بها از دست ندهیم. گویند: «جوانی دست بر پشت پیرمردی نهاد و از روی تمسخر گفت: این کمان را چند می‌فروشی؟ پیرمرد در جواب گفت: زمانه این را به تو نیز رایگان می‌دهد، ولی به گران‌ترین قیمت یعنی به بهای جوانی».آری جوانی موهبتی الهی است ولی کوتاه و زودگذر. جوانی، دوره شکوفایی عقلی و رشد جسمانی است و با از دست دادن آن، چیزی جز اندوه و بی‌مایگی نصیب آدمی نمی‌شود. پیامبر گرامی اسلام نیز قدردانی و غنیمت شماری از دوران جوانی را بسیار مهم و ارزشمند می‌داند و می‌فرماید: «جوانی خود را قبل از پیری دریاب!» حضرت علی علیه السلام نیز به همین مساله در این روایت چنین تأکید می‌کند که: شَیْئانِ لایَعْرِفُ قَدْرَهُما اِلا مَنْ فَقَدَهُما: الشَّبابُ و الْعافِیَةُ. دو چیز است که کسی به ارزش آن پی نبرد، مگر این که آن را از دست دهد: جوانی و سلامت.


هدف و امید

چرا باید هدف داشت؟ راه رسیدن به هدف چیست؟ آیا شما هم هدفی دارید؟ در این صورت برای رسیدن به آن چه کرده‌اید؟ و…فکر کردن گام اول دستیابی به هدف است،فکر در مورد خود و توانایی‌های خود و بعد انتخاب هدفی متناسب با شخصیت و موقعیت خود و سرانجام دنبال کردن آن تا رسیدن به مقصد. هدف به انسان‌ها امید می‌دهد و روح کار و تلاش را در آنها زنده می‌کند. هدف موجب می‌شود تا انسان‌ها به سمتی حرکت کنند که قرار گرفتن در موقعیت آن را دوست دارند و می‌پسندند.انسان‌های بی‌هدف چون مردگانی هستند که میان مردم راه می‌روند.بدون اینکه بدانند به کجا می‌روند،انسان‌های هدفدار، اگر شکستی به آنها وارد شود آن را می‌پذیرند و مقدمه‌ای برای پیروزی به شمار می‌آورند و آنقدر تجربه می‌کنند تا به نتیجه برسند. آنان می‌دانند که بلند پروازی جز به زمین خوردن نتیجه‌ای ندارد و لذا از هدف‌های کوچک شروع می‌کنند تا کم کم به هدف‌های بزرگتر برسند.بعد از انجام هر کار، علت‌های موفقیت یا شکست خود را تجزیه و تحلیل کنید تا در جاهای دیگر و هدف‌های بعدی خود از آنها استفاده کنید.بیاموزید که شکست را در هر حالی بپذیرید و به مبارزه با آن بپردازید. قبل از اینکه شکست شما را شکست دهد شما او را بر زمین زده و از او فرار کنید.یقیناً رمز پیروزی همین است و بدانید که هر چه در آسمان‌ها و زمین است همه به سوی هدفی معلوم که خداوند برای آنها معین فرموده است، حرکت می‌کنند.پس انسان نیز که جزیی از آفرینش است، باید به سوی هدفی حرکت کند.خداوند در سوره ذاریات آیه و در این مورد می‌فرماید:«و ما خَلَقتُ الجِنَّ و الاِنس الا لیعبدون؛ جن و انسان را نیافریدیم مگر برای عبادت و پرستش».از این آیه در می‌یابیم که هدف انسان باید به گونه‌ای باشد که او را به رشد و کمال برساند و موجبات خشنودی خداوند را فراهم سازد.

read married cheaters women who like to cheat

ارسال دیدگاه شما

روزنامه در یک نگاه
ویژه نامه