مبارزه با تنبلي

يكي از كارهايي كه در آموزه‌هاي ديني از آن نهي شده، كسالت و تنبلي است و ائمه (ع) از اين خصلت نكوهيده به خداوند پناه مي‌بردند. در روايات متعددي از ائمه معصومين بر دوري و پرهيز از تنبلي و تن‌پروري سفارش شده است و اين صفت را شايسته يك انسان مومن ندانسته‌اند. در احاديث و روايات اسلامي بر پرهيز از دو خصلت بي‏‌حوصلگي و تنبلي توصيه شده زيرا اگر كم‏ حوصله باشي بر حق شكيبايي نكني و اگر سست و تنبل باشي حقّي را ادا نكني. پيامبر گرامي اسلام حضرت محمد (ص) در تشريح نشانه‌هاي شخص تنبل مي‌فرمايند: نشانه‌هاي شخص تنبل چهار چيز است: ۱- به قدري از خود سستي نشان مي‌دهد كه كارش به كوتاهي در كارها مي‌كشد. 2- آنچنان در كارها كوتاهي مي‌كند كه كارها را ضايع مي‌کند. ۳ - ضايع کردن كارها، او را به گناه مي‌كشاند. ۴ از انجام وظيفه، دلتنگ مي‌شود. امام علي (ع) نيز به تاخير افكندن كار را از نشانه‌هاي تنبلي مي‌دانند. ايشان همچنين درباره اينكه با چه سلاحي بايد به مبارزه تنبلي برويم، مي‌فرمايند: با عزم و اراده، به مبارزه سستي برويد. امام علي (ع) همچنين فرمودند: مومن به آنچه ماندني است راغب است و از آنچه رفتني است رويگردان... از تنبلي به دور است و پيوسته سرزنده و كوشاست.

ارسال دیدگاه شما

روزنامه در یک نگاه
ویژه نامه