جنگ پهپادها!

جعفر گلابی*

 

 

اعلام خبر سرنگونی یک پهپاد ایرانی از سوی رئیس‌جمهور آمریکا نشان دهنده نیاز مبرم کاخ سفید به عرض اندام نظامی علیه تهران است. ظاهرا احساس ابرقدرت دنیا این است که در جریان سرنگونی پهپاد غول پیکرش از سوی ایران و عدم پاسخگویی به‌آن یک ضربه حیثیتی خورده است و باید در جایی و زمانی در ظاهر هم که شده جبران شود! آمریکا از یک سونمی خواهد یا نمی‌تواند وارد یک درگیری تمام عیار علیه جمهوری اسلامی ایران شود و از سوی دیگر تمام تلاشش معطوف به حفظ سطحی از تنش در منطقه خصوصا در خلیج‌فارس است تا امکان عبور اقتصاد ایران از بحران تحریم‌ها را به حداقل برساند. آقای ترامپ هنوز در انتظار است که تحریم‌ها ایران و مردمانش را به استیصال برساند و نمایش مد نظرش آغاز و به رای دهندگان آمریکایی و افکار عمومی جهان نشان دهد که تا چه حد در اداره جهان تواناست و چگونه توانسته است کشور سرکشی را پای میز مذاکره بکشاند! به حال چنین جهانی که ابر قدرتش اینگونه تظاهر دارد باید غصه خورد، اما فعلا این ما هستیم که با این کشور سرکارمان افتاده است و باید سیاستش کنیم و از خسارت بدخواهیش بکاهیم. واقعیت آن است که در صحنه جهانی ابزار‌های در دستمان کمند و تاکتیک‌ها اثر اساسی و دراز مدت ندارند وبسیاری از کشورها به‌رغم میل خود مجبورند به تحریم‌های ضد ایرانی تن در دهند. لذا اساس مقاومت در داخل کشور تعریف می‌شود و بار اصلی آن بر دوش مردم و محرومان مظلوم است. انصافا تاکنون مردم به‌خوبی از پس این مقاومت برآمده‌اند و با تشخیص دقیق موضوع کشور را بیمه کرده اند. کاملا روشن است که با همه تبلیغات عظیم و کم سابقه و بمباران لحظه به لحظه اذهان عمومی از سوی ایران‌ستیزان مردم متوجه نقشه‌های شوم شده‌اند و مصالح عالیه کشور را در نظر دارند. مردم عاشق چشم و ابروی کسی نیستند وهدف اصلی حفظ کیان کشور از گزندهای احتمالی است و تنها این هدف است که همه را به‌خوبی توجیه می‌کند. احتمالا مردم کوچه و بازار بیش از زمان‌های دیگری از وضعیت موجود، از ناکارآمدی بعض از مدیریت‌ها، از کثرت اختلاس‌ها و به‌خصوص عدم رعایت کرامت و شان شهروندان ناراضی هستند ولی خوب می‌دانند که هیچ راهی جز اصلاح وضع موجود توسط متعهدان اصیل و اصلی و میهنی نیست. مردم در حال حاضر از دوسو، از درون وبیرون تحت فشارند، از درون شاهد رانت خواری‌ها وجولان فرصت طلبان وترک تازی آقازاده‌ها وتحجر و تنگ نظری‌ها وانقباض حقوق شهروندی هستند و از برون بیگانگان را می‌بینند که زوزه کشان در اطراف بیتوته کرده تا خللی پیدا شود ومعرکه بگیرند. شاید این میزان از فشار به یک ملت بی‌سابقه باشد و صبرو تأمل ودرایت مردم ستودنی است. اگر حکمت و قدرشناسی و اخلاق باشد نه در شعار که در عمل باید همه مسئولان در برابر این مردم تواضع کنند ودر همه تصمیم‌ها جانب کرامت مردم دانسته و قاطعانه اجرا شود. «مردم» هم تعریف روشنی دارند و کسی نمی‌تواند عده‌ای که هم رای و نظر اویند را مردم بداند و دیگران را از شان شهروندی خارج کند و حتی برایشان سخت بگیرد. همه مردم سزاوار احترام و آزاد در حدود قانون هستند. آزاد در رای دادن و رای گرفتن‌اند واگر آزادی هایشان کاملا به رسمیت شناخته شود چنان گرد هم می‌آیند و کارستان می‌کنند که پهپادها و ناوها و تحریم‌ها مجبور به عقب نشینی می‌شوند. جنگ نفتکش‌ها و پهپاد‌ها هنگامی مغلوبه می‌شود که پای مردم در میان نباشد. همه امید آمریکا به غیبت مردم ما از صحنه معادلات جاری سیاسی و اقتصادی است و همه تلاش دلسوزان کشور دامن زدن به حضور واقعی و جدی و مستقل مردم در صحنه است. با اینکه اوضاع پیرامونی بشدت پیچیده است و زیرک‌ترین سیاستمداران هم گاهی قادر به پیش‌بینی آینده نیستند ولی می‌توان اذعان کرد که اگر مردم محور ودر صحنه باشند موفقیت ایران قطعی است. اگر آمریکا در بسیاری از عرصه‌ها مجبور به خویشتنداری است از ترس حمایت مردم از جلوداران نظامی است وکاملا و عامدانه هدف اصلی خود از تحریم‌ها را متوجه مردم کرده است و دقیقا همین معادله است که عاقبت هماوردی‌های کنونی را مشخص می‌کند.

* روزنامه نگار

ارسال دیدگاه شما

روزنامه در یک نگاه
ویژه نامه