چراغ «داروخانه‌های روستایی» روشن است؟

click here click why women cheat on their husband

هستند داروسازان جوانی که ناچارند چند سالی را در یک منطقه روستایی خدمت کنند تا بتوانند پس از کسب امتیازات لازم و بدون ماندن در نوبت، پروانه تاسیس داروخانه شهری دریافت کنند. از سوی دیگر نمی‌توان بی‌خیال داروسازان بومی شد که بدون شک مشکلاتشان برای اداره داروخانه‌شان بیشتر از داروخانه‌های شهری است. ایسنا نوشت؛ به‌گونه‌ای که خودشان باور دارند اگر یک دکتر داروساز در شهر مسئول فنی باشد به مراتب دردسرهای کمتری را از اینکه صاحب یک داروخانه در روستا باشد، متحمل خواهد شد.

برداشت اول- روستای «وسطی‌کلا»

اواخر دهه 70 داروخانه‌اش را در یکی از روستاهای سرسبز آمل راه انداخته و حالا همه اهل محل دوستش دارند و برای دریافت دارو با او مشاوره می‌کنند. محمد کیاقادی که سال‌ها پیش از دانشکده داروسازی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان فارغ‌التحصیل شده از داروساز بودنش راضی است اما مشکلات پشت‌سرش او را چندان امیدوار به افق پیش‌‌رو نکرده است. این دکتر داروساز که در روستای «وسطی‌کلا» از توابع شهرستان آمل مشغول ارائه خدمت به مردم است، می‌گوید: من بابت کار در روستا،‌ احتیاجی به تشکر ندارم و لازم نیست بگویم با چه مشکلاتی مشغول به‌کارم. ولی می‌خواهم وقتی در داروخانه‌ام هستم، از قید و بندی که داروخانه‌های سطح شهر دارند، از احساس رقابت‌های کاذب که بینشان وجود دارد رها شوم و آرامش داشته باشم. او از اینکه مبنای برخورد برخی مسئولان، شرکت‌های داروسازی و بازرسان با داروخانه‌دارها، «تجاری» است، گلایه می‌کند و می‌گوید: از مسئولان می‌خواهم داروخانه‌ها را به یک چشم نگاه کنند، نه‌اینکه چون فلان داروخانه شبانه‌روزی سطح شهر از لحاظ درخواست دارو وضع خوبی دارد با او به‌گونه‌ای متفاوت و ویژه برخورد کنند. تمام دکترهای داروساز به یک سطح درس خوانده، سختی کشیده‌اند و قابل احترام هستند. این دکتر داروساز با طرح این انتقاد که برخی داروسازان جوان بدون آنکه متحمل رنجی شوند، پول می‌دهند و امتیاز می‌خرند، می‌گوید: زمانی که ما فارغ‌التحصیل شدیم، قبولی در دانشگاه برای بسیاری یک آرزو بود، ولی حالا آمار قبولی در دانشگاه‌ها بالا رفته است.

«امتیازات ویژه» صحت ندارد

کیاقادی با اشاره به اینکه وقتی برای تاسیس یک داروخانه در روستا امتیاز می‌گرفتم به ما گفتند اگر به روستا بروید بعد از چند سال نسبت به کسانی که متقاضی تاسیس داروخانه در شهر هستند، در اولویت بوده و از امتیاز ویژه برخوردار خواهید شد، عنوان می‌کند: من هم با همین هدف، در روستا داروخانه تاسیس کردم که بتوانم چند سال بعد به شهر بروم، درحالی که من و سایر همکارانم با قوانینی چون کمیسیون ماده 20 روبه‌رو شدیم که بر اساس آن دیگر چنین چیزی امکان‌پذیر نبود، مگر اینکه امتیاز فعلی ابطال شود و ابطال به این معناست که از ابتدا در نوبت قرار بگیرید یا از امتیازات مثبت شما کسر شود.او به رفتار تبعیض‌آمیز شرکت‌های دارویی هم انتقاد دارد و می‌گوید: وقتی شرکت‌های دارویی می‌بینند که فلان داروخانه فروش بالایی در برخی مکمل‌ها دارد، تخفیف‌های ویژه به او می‌دهند. مثلا فلان قرص به علت کمیاب بودن به شکل سهمیه‌ای آن هم محدود به داروخانه‌ها تعلق می‌گیرد، اما می‌بینیم بعضا داروخانه‌هایی سهمیه‌های بزرگ دریافت و قفسه‌شان را تا بالا از آن پر کرده‌اند.

برداشت دوم - شهرکی در ‌حاشیه جنوب‌شرقی پایتخت

داروخانه دکتر مهدی قاسم‌زاده در «مرتضی‌گرد» از شهرک‌های حاشیه‌ای جنوب شرق پایتخت قرار دارد. مرتضی‌گرد با وجود اینکه مدتی‌ است از روستا به شهرک تبدیل شده است اما همچنان با مشکلات شهری از جمله ساخت‌وساز نامناسب و فراهم نبودن زیرساخت‌های لازم از جمله برق، اینترنت و... روبه‌رو است. این دکتر داروساز در ابتدا به مسائل فرهنگی و بنیه ضعیف مالی مردم ساکن این منطقه اشاره می‌کند و می‌گوید: مردم برای سلامت خود ارزش چندانی قائل نیستند و به همین خاطر بیشتر تمایل دارند داروهای OTC را خریداری و مصرف کنند. وی نیز از عملکرد سازمان‌های بیمه‌گر اعلام نارضایتی می‌کند و می‌گوید: دیرکرد پرداخت مطالبات از سوی بیمه‌ها و عقب‌افتادگی‌های بیش از شش ماه به ما فشار وارد می‌کند. قاسم‌زاده ادامه می‌دهد: مطالبات این داروخانه کوچک روستایی از بیمه‌ها به ماهانه 5/2 میلیون تومان می‌رسد و این میزان برای یک داروخانه کوچک بالاست و از سوی دیگر با بلوکه شدن سرمایه در بیمه، سود داروها از بین می‌رود. این دکتر داروساز با بیان اینکه بعد از 6 ماه هیچ درآمدی از داروخانه‌ام نداشته‌ام، عنوان می‌کند: ناچارم مبالغی که از مردم دریافت می‌کنم، صرف حقوق پرسنل و پرداخت مطالبات شرکت‌های دارویی کنم. وی درباره وجود کمبودهای دارویی در این منطقه می‌گوید: درحال حاضر بخشی از داروهای خارجی که وارد نمی‌شوند، باعث شده که 30 تا 60 درصد بیماران را به هلال‌احمر یا داروخانه‌های شبانه‌روزی دولتی ارجاع دهیم، اما داروهای ساخت داخل کم و بیش موجود بوده و توزیع می‌شوند.

برداشت سوم- به خاطر نداشتن سرمایه تعطیل کردم!

دکتر مسعود فرازوقت که اکنون مسئول فنی یکی از داروخانه‌های اصفهان است، چند سال پیش ناچار می‌شود داروخانه‌اش را در روستای «اژیه» منطقه ورزنه از توابع استان اصفهان تعطیل کند. خودش مشکلات مالی و نداشتن سرمایه اولیه را بزرگ‌ترین علت این اتفاق می‌داند. وی با اشاره به اینکه یکی از مشکلات اساسی داروخانه‌داری در مناطق محروم، نداشتن سرمایه اولیه است، عنوان می‌کند: معمولا کسب درآمد از داروخانه‌های روستایی چندان بالا نیست و بعضا صاحبان داروخانه برای اداره داروخانه به‌ویژه در سال‌های اولیه تاسیس آن با مشکلاتی روبه‌رو می‌شوند. این دکتر داروساز می‌گوید: اگر وام‌هایی حتی در حد 10 میلیون تومان به داروخانه‌های تازه‌تاسیس تعلق بگیرد، بسیاری از این مشکلات حل می‌شود.

click here website find an affair
click here wives cheat find an affair

ارسال دیدگاه شما

روزنامه در یک نگاه
ویژه نامه