انتخاب تاریخ:   /  /   
کانال تلگرام اینستاگرام سالنامه آرمان منتشر شد نخستین کنگره بزرگداشت آیت‌الله هاشمی رفسنجانی آرمان ملی شماره 63 آرمان ملی شماره 62 برلیان نت
آخرین خبرها پربیننده‌ترین خبرها
تشکیل شورای راهبردی برای حل مشکلات کودکان کار/ شناسایی پیمارانکاران متخلف به صورت اورژانسی
۲ ماه فرصت برای دریافت پروانه نوسازی
بی‌توجهی مسئولان به «زلزله خاموش»
افزایش کشف موادمخدر در اطراف مدارس
افراد مستحق شناسایی می شوند/ اجرای طرح پنجره خدمات حمایتی
۴۰۰ هکتار باغِ تهران در خطر خشکانده شدن/مافیایِ باغ‌خواری و فسادِ سیستمایک هنوز ادامه دارد/ ۲۰۰ اصله درخت باغ برره خشکانده شد
آب شرب در آبادان سهمیه‌بندی شد
پرونده "تجاوز در ایرانشهر" در مرحله تحقیق است/ ماجرا آنطور که مطرح شده نیست
وجود دو میلیون و ۸۰۰ هزار مصرف کننده «مواد مخدر» در کشور/ «تریاک» بیشترین ماده مخدر مصرفی در ایران
دستوری درباره تخلیه ویلای لواسان داده نشده است
بی‌توجهی مسئولان نسبت به وقوع "زلزله‌ خاموش" در کشور/"فرو نشست زمین" بتدریج ساختمان‌ها را از بین می‌برد
سقوط پرشتاب قعرنشینان/هنوز از جیب ملت خاصه‌خرجی می‌شود
مساله « تجاوز به دختران» تكرار فاجعه؛ اين بار ايرانشهر
طولانی‌ترین روز سال در انتظار زمینیان/دلایل علمی افزایش دما در تابستان
انتقاد از تحویل ویلچرهای بی‌کیفیت به معلولان/پروسه واگذاری ویلچر ۴ سال زمان می‌برد
ضرب و شتم معلمان را پیگیری می‌کنیم/ از تضییع حق و حقوق دانش‌آموزان جلوگیری خواهیم کرد
زخمِ ناسورِ بی‌‌شناسنامه‌گی برای زباله‌گرد بلوچ/توقیف و اردوگاه، ایستگاه آخر است
گرفتن ورودی از شهروندان برای تماشای فوتبال
از "زیر پله" گرفته تا "پشت‌بام" مجوز راه‌اندازی دانشگاه داده‌ایم/ ایجاد رقابت‌های کاذب در جذب دانشجو
واکنش استاندار به پیش‌فروش نوزاد در تهران
تعداد دختران قربانی تجاوز در ایرانشهر مشخص نیست/ سکوت خانواده‌های آسیب‌دیده برای حفظ آبرو/مردم ایرانشهر احساس ناامنی اجتماعی می‌کنند
هوای کشور گرم‌تر می‌شود
گسترش فرونشست زمین‌ تا میدان انقلاب و فرودگاه مهرآباد/کج‌شدن مقبره شاه‌ عبدالعظیم
تهران به عنوان "شهری تاب‌آور" طراحی نشده است
ورود شورای عالی انقلاب فرهنگی به موضوع سهمیه ایثارگران در صورت تاخیر مجلس/ دانشجویان ورودی دانشگاه‌های باکیفیت ناهمگن هستند
"برگزارکنندگان اردوهای تابستانی" اتوبوس و راننده آن را با دقت انتخاب کنند/افزایش نظارت بر ناوگان حمل و نقل عمومی
پروژ‌ه‌‌ای که دو هزار خانوار را به خاک سیاه نشاند/پافشاری "شخص خاص" برای اجرای طرح
ساخت پلاسکو جدید آغاز شد/ ۲ سال دیگر برج ۱۵ طبقه آماده می‌شود
وزش باد شدید در تهران و ۵ استان دیگر/افزایش دمای اکثر مناطق کشور
در حوزه آب بچه‌ پولدار نیستیم
اجرای طرح امداد و نجات ساحلی/بکارگیری ۵۵۶ ناجی
تصویب و اجرای لایحه حمایت از حقوق کودکان و نوجوانان تا سال تحصیلی جدید/سیاست‌های کارآمد برای پیشگیری از کودک‌آزاری نداریم
تمهیدات دستگاه‌های ترافیکی و امدادی برای عید فطر
آغاز بزرگترین عملیات ترافیکی در جاده‌های کشور+ خط قرمزهای پلیس
آموزش ۱۷۸‌هزار معلم ورزش
مجلس تکلیف لایحه حمایت از کودکان و نوجوانان را مشخص کند/مجازات کودک‌آزاری بازدارندگی ندارد
تدابیر آموزش و پرورش برای جلوگیری از تکرار حادثه دبیرستان غرب تهران/ آموزش"روش‌های نظارت در مدرسه" به مدیران
ممنوعیت‌ها و محدودیت‌های ترافیکی نماز عیدفطر در تهران اعلام شد
فروش روزنامه اندازه پول ناهار ما نمی‌شود/فکر می‌کنند چون زور دارند می‌توانند هر حکمی بدهند/ بدون فروش دخانیات و تنقلات توان پرداخت اجاره را نداریم
شناسایی دانش‌آموزان درمعرض خودکشی و اعتیاد
خنثی‌کردن اقدامات تروریستی توسط تکاوران پلیس و مرزبانان در شب‌های قدر/عامل انتحاری قبل از هرگونه اقدامی با ضرب گلوله از پای درآمد
بحران بی‌آبی در استان‌های جنوبی‌کشور/ سهمیه‌بندی آب در بوشهر/ مردم در مصرف آب صرفه‌جویی کنند
تهران حال و هوای جام‌جهانی را ندارد/پخش مستقیم فوتبال در پارک‌ها و فضاهای عمومی موجب سرزندگی تهرانی‌ها می‌شود
کارِ پنهانِ کودکان، آژیر قرمز برای نهادها و مسئولان
خطر تولید مجدد موتورسیکلت‌های کاربراتوری در کمین سلامت مردم
وضعیت تالاب ها خوب نیست/کلیه ریزگردهای ٢.٥ میکرون منشاء خارجی دارند
۲۰۰ کودک معتاد تحت درمان بهزیستی
ایرانی‌ها رها شده در جام جهانی روسیه
هشدار نسبت به شیوع بالای ویروس HPV در ایران/ تزریق واکسن از ۱۲ سالگی ضروری است
انتقال پایتخت شدنی نیست/برخی فکر می‌کنند اگر مقامات را به جای امنِ بدون آلودگی ببریم، مسائل حل می‌شود!
بیشتر
کد خبر: 23 | تاریخ : ۱۳۹۶/۱/۲۷ - 16:02
دژ رشکان در تصرف معتادان

دژ رشکان در تصرف معتادان

ریحانه جولایی: اتوبان امام علی(ع) رو به جنوب، اندکی آن طرف تر از محله صفاییه ری و در نزدیکی تپه چشمه علی؛ اینجا لاشه هایی از سنگ، ساروج و خشت و بناهایی متروکه با دیوارهای کنگره دار به چشم می‌خورد. «دژ رشکان» نام آشنایی برای ساکنان محله است، اما نه به لحاظ قدمت که به عنوان مخروبه‌ای ۲۳۰۰ ساله که حالا جای خواب معتادان منطقه شده است؛ بنایی که باستان‌شناسان آن را شاهکار معماری جهان لقب می‌دهند و معتادان ری فقط آن را پناهگاه شبانه خود می‌دانند؛ بیغوله ای برای تزریق مواد بدون ترس و مزاحم. این دژ از مکان‌هایی است که شهرداری تهران هر سال به عنوان آثار باستانی برای تعطیلات نوروزی انتخاب می‌کند فارغ از اینکه نگاهی کوتاه به شرایط داخلی و بیرونی بنا انداخته باشد. ثبت ملی، وجود نماینده‌ای از شهرداری و حتی گشت نیروی انتظامی هیچ کدام تاثیری نداشته و انگار قرار نیست به این زودی فکری به حال این بنای تاریخی شود.

آرمان- مهم نیست کجای شهرری ایستاده باشید؛ از هر نقطه ای که نگاه کنید بنای کاهگلی قدیمی خودی نشان می‌دهد. دیوارهایش سیاه از رد آتش شده و چند سالی می‌شود که آخرین پناهگاه معتادان بی‌خانمان است. از زمانی که بنای تاریخی دژ رشکان از زیر خاک بیرون آمده، زمان زیادی نمی گذرد، اما در همین زمان ۱۰ ساله، بلایی که معتادان سر این شاهکار جهانی آورده‌اند، خروارها خاک سرد در طی سال ها نیاورده است. گوشه‌ای پتو و زیراندازی پاره و رشته شده که نشان می‌دهد اینجا خانه و کاشانه‌ای است، گوشه ای دیگر سرنگی که بارها استفاده شده و فقط خدا می‌داند چند بار دیگر قرار است وارد رگ شود. هرگوشه را نگاه کنید جز این نمی‌بینید.
 صفاییه ترس دارد
 این روزها با وجود این بنای تاریخی ۲۳۰۰ ساله ساکنان محله هم آرامش ندارند. رفت و آمد زیاد معتادان، سر و صدای ناشی از دعوا و قتل‌هایی که گاه و بی‌گاه صورت می‌گیرد چهره محله را مکدر کرده و هر کسی که کمی دستش به دهانش رسیده خانه‌ و زندگی و مغازه را فروخته و به محله‌ای بهتر رفته است و آنهایی که مانده‌اند هر روز با تنی لرزان از خانه بیرون می‌روند و شب‌ها با وحشت به خانه برمی‌گردند. صبح یک روز بارانی و شلوغ است. سرتا سر خیابان در دست دستفروشان همیشگی چهارشنبه‌ها احاطه شده و صحبت کردن با مردمی که عجله دارند زودتر خرید کنند یا جنسی را که برای فروش آورده‌اند به اصطلاح آب کنند کمی سخت می‌شود. یکی از زنان دستفروش دعوتم می‌کند تا دقایقی مهمان بساطی که هیچ چیز قابل توجهی در آن پیدا نمی‌شود، باشم. پلاستیک ضخیمی روی اجناسش کشیده که همان اندک هم از باران جان سالم به در ببرند و خودش روی یک صندلی چوبی پایه کوتاه و سخت نشسته است. کنارش روی صندلی مشابه می‌نشینم. دستانش از کار زیاد پینه بسته و به چهره‌اش که دقیق می‌شوم سن زیادی ندارد، اما شکسته به نظر می‌رسد. حتی روسری کهنه خوش‌رنگش هم کمکی نمی‌کند تا شور جوانی در چهره‌اش نمایان شود. می‌گوید از زمانی که یادش است اینجا ساکن بوده و ازدواج هم نتوانسته از این محله جدایش کند. دل خوشی از رفت و آمد معتادان ندارد و بارها هم سرمایه و زندگی‌اش را با تهدید جانش دزدیده‌اند و هیچ ارگانی هم مسئولیت رسیدگی را به عهده نگرفته است و به‌ناچار دوباره از هیچ شروع کرده. از ترس‌هایش می‌گوید و از اینکه حتی مردها هم جرات نمی‌کنند از خانه خارج شوند. از دلتنگی‌های دختر شش ساله‌اش که نمی‌تواند از ترس معتادان دقایقی فقر را فراموش کند و مثل هم سن و سال‌هایش چند دقیقه‌ای را در پارک بازی کند و زندگی‌اش خلاصه شده به حیاط کوچکی که بخشی از حریم مشترک او با پنج خانواده دیگر است. محله هم مثل دژ در اختیار معتادان است و محل خرید و فروش مواد شده و آنها هم از هیچ‌کس نمی‌ترسند. به راحتی در محل رفت و آمد می‌کنند، قرارهای گروهی می‌گذارند و آخر شب هم با داد و دعوا کارشان تمام می‌شود. شکایت هم کرده‌اند، نه یک بار و دو بار که سال‌هاست منتظر پاسخ یا حتی اقدامی از سوی ارگان مربوطه هستند، اما دیگر به همین که نیروی انتظامی روزی چند بار میان دیوارها و حفره‌هایی که معتادان برای در امان ماندن از سوز زمستان و آفتاب تابستان ساخته اند چرخ می‌زنند راضی شده‌اند. دقیقا کنار برج اتاقکی ساخته شده که از شواهد امر متعلق به سازمان میراث فرهنگی است و درست رو به رو‌یش اتاقک تابلوی ثبت ملی به چشم می‌خورد. در می‌زنم و با اندکی تاخیر جوانی در را باز می‌کند، هم‌زمان با باز شدن در هرم گرما و بوی نامطبوعی که حکایت از ساعت طولانی بسته ماندن در است به صورتم می‌خورد. چند سوال می‌پرسم. جواب درستی دستم را نمی‌گیرد و نشان می‌دهد سربازان جوان هم خیلی در جریان امور نیستند. در آخر یکی از جوان‌ها می‌گوید: خانم زیاد وقت نگذارید برای اینجا، درست بشو نیست. تمام شکاف‌ها و گودال‌ها پر از مواد است و کاری نمی‌شود کرد. هر بار که بیرونشان می‌کنیم دوباره برمی‌گردند. اینجا محل زندگی‌شان است؛ از در نشد از پنجره می‌آیند. تقریبا ناامید شده‌ام که به اتاقک شهرداری می‌رسم. برخلاف اتاق سربازان سازمان میراث فرهنگی اتاق شهرداری تمیز و روشن است. از مسئول شهرداری در مورد جزئیات دژ می‌پرسم. می‌گوید: دلیل اصلی خراب شدن و بی توجهی به دژ همین معتادان هستند؛ البته میراث فرهنگی هم کاری نمی‌کند. شبها آتش روشن می‌کنند و گروهی زندگی می‌کنند. امنیت محل به کمترین حد ممکن رسیده و هر از گاهی چند جنازه از دژ بیرون می‌آورند؛ بعضی که سر نزاع و دعوا کشته می‌شوند و بعضی هم به علت استفاده بیش از حد مواد. چند بار هم اتوبوس‌های توریست‌ها اینجا آمد برای بازدید که بلافاصله رفتند. وضعیت شب‌ها بدتر است، یعنی شما مجبوری برای اینکه زنده بمانی یا از دست آزارشان در امان باشی به خواسته‌هایشان تن دهی. من بارها پول دستی دادم چون اینجا کار می‌کنم و نمی‌خواهم بلایی سرم بیاید. قید برگرداندن پول‌هایم را هم زده‌ام.
 میراث فرهنگی مسئول تخریب تدریجی دژ رشکان
 رئیس کمیته میراث فرهنگی شورای شهر تهران درباره وضعیت دژ رشکان به خبرنگار «آرمان» می‌گوید: این موضوعات به لحاظ ارزش ملی بسیار مهم است و تلاش‌هایی هم برای بازسازی صورت گرفته و در برنامه دوم هم عنوان شده است، اما مساله اینجاست که در برخی موارد هنوز بناهای میراثی تعیین حریم نشده‌اند و تا زمانی که تعیین حریم صورت نگیرد کار رسیدگی به بناها کمی سخت می‌شود. از طرف دیگر، در دژ رشکان هنوز حفاری به پایان نرسیده و نمی‌توانیم عملیات خاصی انجام دهیم، چون در مرحله حفاری محدودیت‌هایی وجود دارد. احمد حکیمی پور موضوع رسیدگی به بناهای تاریخی را جزو وظایف سازمان میراث فرهنگی می‌داند و معتقد است: گاهی میان ثبت و تعیین حریم بنا توسط سازمان میراث فرهنگی زمان زیادی طول می‌کشد و چون نظارتی هم صورت نمی‌گیرد بارها دیده شده که اتفاقات مشابه رخ داده که خودش باعث از بین رفتن بنا می‌شود. او در رابطه با تعیین حریم بناها می‌گوید: میراث فرهنگی برای تعیین حریم بناها گاهی آن قدر کار را عقب می‌اندازند تا دور و اطراف برج و بناهای بلند می‌سازند، برای مثال خانه اعلا واقع درمحله دزاشیب در شمال تهران بعد از بیست و چند سال با همین مشکل مواجه شد و امروز برج‌ها و ساختمان‌های بلند اطراف بنا را گرفته‌اند. البته تمام قصورات به سازمان میراث فرهنگی ختم نمی‌شود؛ این یک مشکل ملی است و تمام ارگان‌ها باید در کنار هم برای رفع آن تلاش کنند. تلاش شورای شهر در این سال‌ها این بوده که بتواند نظارتی روی هماهنگی و همکاری ارگان‌های مختلف داشته باشد و دستگاه‌های ذی‌ربط را برای حل پیش‌آمدهای این چنینی بسیج کنیم، اما متاسفانه هیچ‌وقت این امکان پیش نیامد، چرا که در بعضی موارد از فرصت پیش‌آمده استفاده‌های درستی نشده و به نوعی بناهای میراثی منبع درآمد قشر خاصی شده است. به گفته این عضو شورای شهر تهران بارها دیده شده زمان کافی برای مرمت و بازسازی یک اثر نهایت هشت تا ۱۰ سال پیش‌بینی شده، اما در عمل بازسازی دو یا سه برابر زمان تعیین شده طول کشیده است. یکی از مشکلات اصلی در این زمینه همین اتلاف وقت و هزینه بوده که مرتفع نشده است. دژ باستانی رشکان که روزگاری بخشی از حکومت ماد و از شهرهای ارزشمند اشکانی بوده و در سده های نخستین اسلامی هم، منطقه ای مهم به شمار می‌رفته، در مهر سال ۹۱ تعیین حریم شده، اما با گذشت بیش از پنج سال همچنان مهجور مانده و هیچ تدبیری برای بازسازی و استفاده سودمند از این بنای تاریخی صور نگرفته است. حالا باید منتظر ماند تا دید برنامه سازمان میراث فرهنگی، شهرداری و ... برای مرمت و بازسازی و ساماندهی مشاغل کاذب خیابان اصلی دژ از جمله بازارهای روزانه‌ای که به صورت دائم در آنجا برگزار می‌شود و رعب و وحشتی که حاصل رفت و آمد معتادان است چیست.

ارسال دیدگاه شما

  • دیدگاه های ارسالی، پس از تایید مدیر سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشند منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان پارسی باشند منتشر نخواهد شد.