انتخاب تاریخ:   /  /   
ارسال سوژه کانال تلگرام اینستاگرام سالنامه آرمان منتشر شد نخستین کنگره بزرگداشت آیت‌الله هاشمی رفسنجانی آرمان ملی شماره 63 آرمان ملی شماره 62 برلیان نت
گزارش اجتماعی
آخرین خبرها پربیننده‌ترین خبرها
نشسته بر ساحل بی‌حاصلی
فارغ‌‌التحصیلان بیکار، خانه‌نشین شده‌اند
جان آدم‌ها خریدنی نیست
افزايش افسردگي افسارگسيخته
شهر ري در انتظار فاجعه / تا مديريت شهري و شهرداري شهر ري از تهران جدانشود؛ اين بحران حل نخواهد شد
«اميد» با علاقه به «بهبوداوضاع» خلق مي‌شود
منع دوچرخه‌سواري بانوان؛ چالش تازه
هزينه براي «منابع انساني كارآمد» جلوي «مهاجرت» را مي گيرد
چرخ دکه‌داران نمی‌چرخد
عصر جدید کودک‌آزاری‌ها با «مدلینگ کودکان»!
صحنه‌ای شگفت‌انگیز از نمایشگاه کتاب تهران
قدمی برای حل یک مشکل نودساله
حمايت هاي روانی ـ اجتماعی را فانتزي ندانيم
خطر بحران‌های روحی در مناطق سیل‌‎زده
شفافيت شعار نيست / سفر به ۳ قاره جهان / اسپانیا، لهستان و سوئیس در صدر
کاهش اختیارات شورا‌ و دولتی‌شدن شهرداری‌ها؟!
فضای مجازی خطرناک‌تر است یا فیلتر؟
جبران خسارت؛ هزار برابر حق بیمه
روان‌پریشی‌ها را جدی بگیرید
سفره‌هاي زيرزميني دوره ‌احمدي‌نژاد خالي شد
دور باطل انحصار و ابتذال در نشر کتاب
هشدار! انتقال خشونت از فضای مجازی به متن جامعه
دغدغه معلمان را کم کنیم
آسیب‌های اجتماعی در ایران؛ مرحله هشدار یا خطر؟
سیلی سیل بر دستان خالی زنان
سکون در این آشفته‌بازار
«بحران تنهايي» در زندگي‌هاي جمعي
نقش سدها درمدیریت‌خشکسالی و سیلاب
چرا شهرهای ایران در مقابل بحران سیل آسیب پذیرند ؟
دختران امروز، نگران فردایشان هستند
سالانه ۳۰هزارمیلیارد تومان هزینه درمان بیماری‌های سیگار
صدای چاپخانه‌ها درنمی‌آید
اجاره روزانه خانه؛ عاملی برای رواج فساد
چرا حشدالشعبی به خوزستان آمد؟
جوان‌گرایی‌ امری‌لازم‌ برای‌ دولت‌ها
بازنشسته‌ها به جوان‌ها ميدان بدهند
هويت جامعه ايراني بازنگري مي‌خواهد
همچنان دیوار «اشتغال» برای زنان بلند است
پاساژگردي محلی برای ديده‌شدن
پاساژگردی؛ تفریحی زیرزمینی و بدون هزینه
افزايش زندگي مجردي؛ آسيب خاموش
بيكاري مهاجرت را تشديد مي‌كند
«ناامیدی» جوانان را تهدید می‌کند
مردم سیل‌زده نیازمند حمایت‌های اجتماعی
گسیختن در زمان وصل
«ازدواج»، نسخه درمان بیماران روانی نیست
بازار فالگیران همچنان سکه است
هدف از آموختن، زیستن است
صدای پای گذشته
بیشتر
کد خبر: 89136 | تاریخ : ۱۳۹۸/۲/۳ - 15:14
صدای چاپخانه‌ها درنمی‌آید

صدای چاپخانه‌ها درنمی‌آید

آرمان- وقتی یوهانس گوتنبرگ طلاساز آلمانی در سال ۱۴۵۵ دستگاه چاپ را اختراع کرد نمی‌دانست که با این اختراع جهان وارد عصری می‌شود که بعدها مارشال مک‌لوهان فیلسوف بلندآوازه رسانه، آن را دومین کهکشان ارتباطی تاریخ یا «کهکشان گوتنبرگ » می نامد. کهکشانی که برای قرن‌ها در مدار تاریخ می‌چرخد و جوامع گوناگون یکی پس از دیگری درهایشان را به روی آن می‌گشایند.

در قرن 19میلادی «کهکشان گوتنبرگ» با دستگاه چاپی که میرزا صالح شیرازی از فرنگ آورده بود، وارد ایران شد. به این ترتیب ناسخان، قلم نی و مرکب‌های خود را زمین گذاشتند، کتاب‌هایی را که شب وروز به شیوه‌های نستعلیق و ثلث ونسخ کتابت می‌کردند، بستند و میدان را به دست افرادی سپردند که مولفه‌های دنیای جدید را بیشتر از آنها می‌شناختند. آن افراد کسانی بودند که مانند میرزا صالح شیرازی در فرنگ شیوه‌های چاپ را آموزش دیده بودند و از تاثیر آن در ساخت دنیای جدید آگاه بودند. دنیایی که چاپ ونشر یکی از ملزومات توسعه و پیشرفت آن بود. روزنامه‌ها و شب‌نامه‌هایی که از چاپخانه‌های آن زمان بیرون می‌آمدند، آوای بیداری ایرانیان در زمان مشروطه بودند. همین چاپخانه‌ها بخش عظیمی از تاریخ مشروطه را نوشتند و پس از آن هم ماندند تا باقی تاریخ این سرزمین را بنویسند و عضوی از جامعه ایران شوند.

دستگاه‌ها؛ به جای کاغذ نان می‌برند

این روزها بسیاری از دستگاه‌های چاپ خاموش شده‌اند و از دهان آنها آوایی، سخنی، حرف و حدیثی بیرون نمی‌آید. مرکب‌ها روزبه‌روز بی‌رمق‌تر می‌شوند. خطوط چهره کارگران درهم می‌رود چون که سروصدای بلند دستگاه‌های چاپ که روزگاری به قدرت شنوایی آنها آسیب می‌زد حال در سکوت فرورفته‌اند؛ سکوتی ترسناک که فعالان حوزه چاپ را مدام تهدید می‌کند. چاپخانه‌داران در سکوت عمیق چاپخانه‌هایشان نشسته‌اند و به درهایی که دیگر کسی از آن وارد نمی‌شود خیره‌شده‌اند. آنها نگرانند. نگران اینکه نکند دیگر هرگز این دستگاه‌ها به‌کار نیفتد. نکند روزی بیاید که آنها باشند ودستگاه‌های چاپ نباشد؟! نکند روزی این دستگاه‌ها به جای کاغذهایی که دیگر نیستند نانشان را ببرد! مرتضی عسگری چاپخانه‌دار نوپایی است که پس از سال‌ها فعالیت در عرصه چاپ همه دارایی‌اش را صرف خرید دستگاه‌های چاپ از آلمان کرده است. او می‌گوید: «گذشته از اینکه نتوانستم هیچ کدام از چیزهایی که فروختم را دوباره بخرم حتی در معیشت روزانه خانواده و چندتا کارگر هم مانده‌ام.»ناصر منتظری مدیر چاپخانه «بوستان کتاب» درباره وضعیت بازار چاپ می‌گوید: «به‌یقین حدود 50 درصد افت سفارش داشتیم. از طرفی لوازم مربوط به چاپ یا در بازار نیست یا بسیار گران است. گاهی تا 8 برابر افزایش قیمت پیدا کرده است. بعضی از صحافی‌ها کاملا جمع شدند. بعضی از چاپخانه‌ها هم یا فقط با دو تا سه کارگر می‌چرخند یا در چاپخانه‌های دیگر ادغام شده‌اند.»چاپخانه‌هایی که یکی‌یکی بساطشان برچیده می‌شود یا در هم ادغام می‌شوند و در نتیجه تعداد زیادی از کار بیکار می‌شوند بدون اینکه ردپایی از آنها به جا بماند یا کسی بداند آنها زمانی در این صنعت مشغول به کار بودند. مجتبی محمودیان رئیس اتحادیه چاپخانه‌داران استان قم - که به‌عنوان دومین قطب چاپ کشور محسوب می‌شود- در این‌باره که چه تعداد در صنعت چاپ کشور مشغول به کار هستند می‌گوید: «هنوز هیچ بانک اطلاعاتی در مورد جمعیت فعال در حوزه چاپ کشور وجود ندارد، اما برآورد ما این است که فقط در استان قم حدود 4 هزار نفردر عرصه چاپ و زیرمجموعه‌های مربوط به آن مانند لیتوگرافی و صحافی و... مشغول به‌کار هستند که از این جمعیت طی یک‌سال اخیر حدود هزارنفر از کار بیکار شده و اگر وضع به همین منوال پیش برود پیش‌بینی می‌شود حدود هزار تا دوهزار نفر دیگر هم به‌زودی بیکار شوند.»رئیس اتحادیه چاپخانه‌داران استان قم مهم‌ترین عامل این امر را بی‌تدبیری‌های داخلی می‌داند و می‌افزاید: «هنگامی که در تیرماه سال قبل با رکود شدیدی در بازار چاپ مواجه شدیم از وزارت ارشاد درخواست کردیم به ما مقداری ارز دولتی اختصاص دهد تا حداقل کارگرها را حفظ کنیم. وزیر ارشاد با این پیشنهاد موافقت کردند اما تا طی‌شدن روال اداری کار و بوروکراسی‌های حاصل از آن حدود 9ماه از این زمان می‌گذرد بدون اینکه یک ریال ارز دولتی شامل آن شود. صنعت چاپ مانند بیماری در حال اغما است که اول باید برای احیای آن کاری کرد و بعد تصمیم به چگونگی مداوایش گرفت. این بیمار اول باید زنده بماند تا بشود برای مداوای آن برنامه‌ریزی کرد.»صنعت چاپ ونشر از حرکت ایستاده، پای رفتن ندارد و ما برای احیای چنین بیماری دست و پای‌مان را گم کرده‌ایم. از آنجا که برای این صنعت آینده‌نگری نکرده‌ایم و برنامه‌ریزی نداشته‌ایم این پا و آن پا می‌کنیم. ما برای کارگران وکارفرماهایی که هر روز یکی پس از دیگری از کار بازمی‌ایستند تعلل می‌کنیم و آنها را با انبوه بیماری‌های شنوایی و ارگونومی حاصل از آن تنها می‌گذاریم، چون هرگز برای آینده این صنعت برنامه‌ریزی نکرده‌ایم؛ صنعتی که قرار است بخش قابل‌توجهی از آینده ما را بسازد خود مفلوج مانده است.

پنهان دراوج پیدایی

دویست سال از ورود صنعت چاپ به ایران می‌گذرد اما همچنان بسیاری از ملزومات این صنعت به بازار خارجی گره خورده است.ناصر منتظری مدیر چاپخانه بوستان کتاب در مورد بی کیفیتی کتاب‌های چاپ جدید در بازار می‌گوید: «ناشران معمولا از پس مخارج کارهای باکیفیت برنمی‌آیند، چون قیمت تمام‌شده بسیار زیاد می‌شود و در نهایت مردم هم نمی‌توانند کتاب‌ها را بخرند. بنابراین چاپخانه‌ها مجبور می‌شوند جنس درجه سه و چهار دست مشتری بدهند تا متقاضی را راضی نگهدارند.»بیش از دو قرن حضور این صنعت در ایران و 90 درصد وارداتی‌بودن ملزومات آن، بیانگر این حقیقت است که همیشه به صنعت چاپ به‌عنوان یک حاشیه نگاه کرده‌ایم و دستاوردهایش را نادیده‌ گرفته‌ایم. آنقدر این صنعت برایمان بی‌اهمیت بوده که به فکر خودکفایی در آن نیفتاده‌ایم. بی‌تدبیری، دویست‌سال حاشیه نگریستن به صنعت چاپ و عدم‌برنامه‌ریزی برای رسیدن به خودکفایی و یا مدیریت بحران ناشی از تحریم‌های خارجی در این صنعت نشان می‌دهد که فرهنگ و صنایع فرهنگی در اولویت ما نیست و به همین خاطر به تبع آن انسان‌هایی که در این حیطه کار می‌کنند اعم از چاپخانه‌داران، ناشران و نویسندگان اولین کسانی هستند که زیان می‌بینند. البته این زیان گریبان جامعه را هم می‌گیرد، چراکه توسعه از راه ارج‌نهادن به فرهنگ می‌گذرد.

ارسال دیدگاه شما

  • دیدگاه های ارسالی، پس از تایید مدیر سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشند منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان پارسی باشند منتشر نخواهد شد.