انتخاب تاریخ:   /  /   
ارسال سوژه کانال تلگرام اینستاگرام سالنامه آرمان منتشر شد نخستین کنگره بزرگداشت آیت‌الله هاشمی رفسنجانی آرمان ملی شماره 63 آرمان ملی شماره 62 برلیان نت
خبرهای این صفحه پربیننده‌ترین خبرها
کد خبر: ۲۵۳۸۱۶ | تاریخ : ۱۳۹۸/۱/۲۶ - شماره: 3859

اولین فَرافکن، ابلیس است

فرافکنی به این معناست که مشکل را در جای خود نبینی و به دیگری و یا دیگران نسبت دهی. این نسبت دادن تا جایی که به افراد و دیگرانی که دارای اختیار هستند معنادار است ولی وقتی نشد آن را به عوامل طبیعی و سرانجام روزگار نسبت می‌دهند. این فرافکنی هم در زندگی فردی و یا اجتماعی و حکومتی! وجود دارد. اما باید دید که انگیزه این فرافکنی چیست. علت واقعی این امر به ظن قوی به حب ذات برمی‌گردد. انسان خودش را دوست دارد و می‌خواهد بگوید که هر کاری می‎کند درست است. او هم‌چنین می‌‎خواهد خود و افکار و اعمال خود را توجیه کند، و اگر مشکلی پیش می‌‎آید او تقصیر ندارد. تازه اگر تقصیر به گردن او بیفتد می‌‎خواهد برای کاری که کرده پوششی بسازد، یا می‌‎خواهد در جرم خود شریکی داشته باشد تا از شماتت کم‌تری برخوردار باشد و یا دوست دارد تا باز هم به آن اعمال و یا اعمال مشابه دست به زند. علت دیگر این است که نقش علت و معلولی را قبول دارد ولی جای آن را نمی‎داند و آن‎را درست نسبت نمی‎دهد، زیرا علت درونی است و به خود برمی‎‌گردد. علت را باید در خود و تمایلات و تصمیم‌‎گیری‌های خود جست‌وجو کرد. چه در فرد و یا جامعه، خودبینی و خودخواهی و خوددوستی اصل علت‌هاست. به قول حافظ: تو خود حجاب خودی حافظ از میان برخیز. جامعه هم چون کل بهم پیوسته است چه بسا تصمیم‌های پدران در زندگی فرزندان تأثیرگذار است. دیگری و دیگران در صورتی مؤثراند که تو خود بخواهی و زمینه را برای نفوذ او فراهم کنی، چه شیطان جنی باشد و یا شیطان‌های انسی. شیطان اولین فرافکن بود. او به خاطر ذاتیات خود و تصمیم‌‎گیری بد اقدام به خودکشی کرد، خودکشی به این معنا که خود را برای همیشه ضایع کرد. عجیب اینجاست که به جای توبه، فرافکنی کرد و آن را بلافاصله به خدا نسبت داد و گفت: خدایا حال که تو مرا اغوا کرده‌ای من هم بشر را اغوا می‌کنم (قرآن). هر چند فرافکنی قوی باشد ولی آخرش افشاگری است. شیطان در آخر کار و در روز قیامت به همه گمراهان می‎‌گوید من فقط دعوت کردم شما چرا پذیرفتید؟ چرا مرا ملامت می‎‌کنید. خودتان را سرزنش کنید. نقطه مقابل فرافکنی و مقصریابی توبه و بازگشت است. اولین نشانه توبه و بازگشت عذرخواهی و اعتراف است. راه‌های بعدی اقدام عملی است. ما در جامعه خود و نیز در زندگی فردی به وفور آن را مشاهده می‌‎کنیم. خطا می‌‎کنیم و خوب می‌دانیم که مقصر اصلی خود ما هستیم‎ اما آن را به دیگران نسبت می‌دهیم و دشمن را مقصر می‌دانیم و اگر نشد می‌گوییم خدا خواست و قضا و قدر بود و... حالا در جامعه ما بعضی‌ها یاد گرفته‌اند که عذرخواهی کنند، که خود امر مثبتی است، اما نیاز به اقدام عملی دارد، و چه بسا متخلف باید استعفا دهد، هم‌چنان‌ که در دیگر کشورها انجام می‌‎دهند. البته نه برای مقامی بالاتر و یا گرفتن ژست بیشتر. و چه بسا باید خسارت بپردازند و دستگاه مناسب قضائی باید این امور را پیگیری کند منوط بر اینکه دولتی‎‌ها هم همکاری کنند. البته قوه قضائی زمانی می‎‌تواند چنین اقداماتی را انجام دهد که خود منزه باشد و از لغزش‌ها مصون. و همین‌طور...

* استاد دانشگاه

ارسال دیدگاه شما

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیر سیستم منتشر خواهند شد
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهند شد
  • پیام هایی که به غیر از زبان پارسی باشد منتشر نخواهند شد